Opruiming

Let's PARTY! 

Ik ga een opruiming houden in mijn fotoarchief. M.a.w. een back up maken. Dus de lange fotoreportages gaan gearchiveerd worden. Dat betekent de beste foto’s worden uitgezocht en in een aparte map op de pc gezet waar ik soms foto’s uithaal voor mijn blog en de rest op de harde schijf . Deze foto komt van mijn reportage van het tropisch- of zomercarnaval vorig jaar in Rotterdam. Bekijk hem goed want er gebeurt van alles in deze foto.  

Zoektocht.

Wat is de inhoud?

Een tijdje geleden kwam ik thuis en wat zag ik? Roen die aan het worstelen was om een schouderband aan een prachtig toestel te bevestigen. Een onverwachts cadeau voor mij en een beetje verontwaardigd vroeg hij aan mij “Waarom ben je zo vroeg thuis? Ik had alles klaar willen hebben!” Ik was er stil van en dat gebeurt me niet vaak. We gingen zo snel als we konden naar de dierentuin om hem uit te proberen. Helaas was er alleen een standaard lens en in een dierentuin is dat lastig. Zo kwam ik er achter dat ik eigenlijk een verwend nest ben en het toestel verdween even in de kast totdat we er een telelens bij hadden gekocht. Dus toog ik naar de buurman die een uitgebreide foto en filmtoestellen zaak heeft en vroeg hem op die of een namaak lens van Sigma had want de originele lenzen zijn erg duur of hij een tweede hands lens had. Die laatste had hij en de prijs was 1/3 wat een Nikon lens normaal kost. Toch was dat ook duur en ik vroeg of hij die even opzij wilde leggen tot Roen er bij was. http://kamera.nl/ Aldus geschiedde en Roen was ook om net zoals ik. We spraken af dat dit ons Kerst- en verjaardagscadeau zou zijn. Nu komt die lieverd me vertellen dat die toch nog iets had gekocht voor mij omdat dit nu zonder de 21% BTW was en dat scheelt toch veel. Alleen nu moet ik iets verzinnen voor zijn verjaardag dat op 14 februari valt. Na denken weet ik het dus. Hij niet. Dus schrijf ik in raadsels. Dan wordt die lekker nieuwsgierig. Maar we gaan dan ook naar de SS Rotterdam op high tea. Dat weet die al.  

Is there anybody out there?

?. Wat bedoel je? Tuurlijk ben ik hier! Dit moet nader uitgelegd worden. We hebben geen verbinding met het www. Dan lijkt het op een dans. Stapje achteruit, stapje vooruit? Wachten. Waar komen die rare teruggekaatste mails vandaan. Ik en Roen weten het niet. Balen. Roen danst zijn dansje met de pc’s. Vindt niks. Vertoont mannelijk gedrag. Ik moet alles zelf kunnen vinden en hulp vragen is voor uilskuikens. Ik ben er een en stuur hem die richting op. Hij belt via zijn werk op want ook de telefoon doet het niet. Dat heb je wanneer je op bundels abonneert, in ons geval internet en telefoon. Gelukkig heeft ons radio/t.v. een ander systeem nl digitenne. Dus toen Roen op zijn werk was pleegde hij dat telefoontje en kreeg een antwoord dat hij niet had verwacht en via de telefoon werd mij verteld dat ik de pc beveiligers aan moest zetten op volledige scan. De uitslagen moesten gekopieerd en naar onze provider verstuurd worden . Dat ging prima op zijn pc maar de mijne niet. Dus, weer gebeld en het bleek dat 1 kopie voldoende was. Ook hadden we ruzie met de afdrukmachine want er stonden nog het een en ander op de wachtlijst en dat werd afgeprint, dat ging maar door en door en door. Roen werd gek. We schakelden het apparaat uit na tig papier verspild te hebben. Roen is nu naar zijn werk om de papieren in te scannen en te verzenden. Als het goed is zijn we over 1 uur weer on line. Kortom, Murphy rules again.

Het is nu een paar dagen later; maandag de 28^ste.  In de verte hoor ik mijn volgelingen bitter wenen. We zouden vandaag aangesloten worden. Het is ons niet gelukt in het weekend want de afdeling die dit behandelt is vrij in het weekend. Geen verbinding dus hangt Roen weer aan de lijn. Wat blijkt! We zijn niet de enigste klant en moeten dus tot morgen geduld hebben. Ik ben benieuwd. Ondertussen heb ik een veredelde typemachine onder mijn vingers. Zucht.

Ondertussen hebben we vanaf 28 januari 17u weer contact met de wereld

Blue Monday

van Connie Valasco

Het is 21 januari,  blue monday, de meest depressieve dag van het jaar. Het is koud, donker, de feestdagen zijn voorbij, de vakantie nog ver weg, de blauwe enveloppen stromen binnen, de loonstrook valt tegen en de goede voornemens zijn mislukt. Wat lonkt is de barmhartige dood.

Ik ben lid van F4F, fit for free. Dat is een goedkope sportschoolketen. Ook in het weekeinde geopend en je mag in alle vestigingen trainen. Als je alleen in de daluren komt en per jaar betaald is het minder dan €10,- per maand. Meestal is het er rustig en  hoef je niet op een toestel te wachten. Op dagen dat ik niet hardloop ga ik er een halfuur heen. Het oude karkas een beetje in model houden. In januari is het plotseling druk. Het kwalijke gevolg van ‘goede voornemens’. Het lijkt wel markt! Ineens zijn alle toestellen bezet. Veelal door goedgevulde echtparen. Ze zitten in vreemdsoortige sportuitdossingen glazig te kijken. De  twijfel begint toe te slaan. Je ziet ze denken: Ik ben moe, heb pijn, nee ik ben pijn en nog steeds een slecht figuur. Waar ben ik in godsnaam mee bezig? Ik hèb toch al verkering.

Nog even afzien, volgende week zal het weer rustig zijn. Dan zijn alleen de vertrouwde gezichten nog over: de fanatieke bodybuilders, de pensionado’s en af en toe een groepje geestelijk gehandicapten, in gezelschap van een knappe vrouw die zo trots en lief naar haar pupillen kijkt dat ik even denk: kijk ook eens zo naar mij.

Laaglander.

Ik ben aan het dreutelen.

Eigen werk

Jesse en ik hebben Roen naar zijn werk gebracht, het theewater staat op en ik zit me gereed te maken om deel 6 van mijn biografie te schrijven. Dit is tot nu toe het lastigste deel. Het gaat over het “nu”. Dus begint het nadenken hoe alles reilt en zeilt in het heden en is het niet het na filosoferen over het verleden. Dit laatste is gemakkelijk want het verleden staat vast, ten goede of ten kwade. Maar nu ben ik genoodzaakt te omschrijven wat ik liefde, hartstocht, vriendschap, intimiteit is. Ik weet het wel maar het op papier te verwoorden is toch een ander verhaal.  Hoe ziet mijn lief mij is ook zo’n begrip. Ik kom er wel uit maar toch. Dus stel ik het uit. Eerst drink ik een bakkie thee, schrijf in mijn blog, ruim de was op en ga zo maar door. Gelukkig heb ik tot maandag de tijd. 

Ik had een goed idee

Jan van Eyck

Ik had dus een goed idee, tenminste dat vond ik. Gisteren gingen we naar het museum Boijmans van Beuningen in R’dam. Er was daar een tentoonstelling van de schilders magiër Jan van Eyck. Hij veranderde de schilderkunst zodanig dat je bijna kunt zeggen dat men gechoqueerd was in die tijd. Dan spreek ik zo rond 1420. Hij gaf de mensen een eigen individu. De natuur werd voor het eerst geschilderd in een schoonheid dat dit ook nu als modern kan worden gezien. Toentertijd werd schoonheid en kleur gezien als het werk van de duivel.  Maar dit is een ander verhaal. We waren dus op het metrostation Troelstralaan dat half onder de grond en bijna in het water staat. Dus kijk je over het water heen en bijna de watervogels in de poppetjes van hun ogen. Eerst zag ik alleen hoopje sneeuw tot ik zag dat dit kleine meeuwen, denk ik, dat op het ijs met de kopjes tegen de wind en sneeuw gekant lagen. Dit was de eerste keer dat ik dit zag. Energie besparing dacht ik toen. Want nu is er weinig voedsel te vinden en dus is zuinig met energie is wijs. Ik wilde dus een oproep doen om vetbollen en andere voedsel voor de vogels aan bomen te hangen. Dus….  Maar Roen vond dat stukje maar niks. Verwijderen du en back to the tekentafel zoals ze zeggen. Ondertussen blijf ik eraan denken.

Jesse

Texels avontuur

Zondag. Loslaat dag. We lopen zo met z’n drieën naar het bos. Ze trekt de arm van Roen zowat uit de kom. Opgewonden standje dat ze is. Dan: Het ritueel. Zitten, riem af, brokjes worden in haar bekkie gedropt en eentje gaat lager zodat ze moet liggen. En dan!! Rennen! Vliegend door de bocht. Zigzaggend langs de bomen en struiken. Wanneer ze bekende mensen ziet, toch even stoppen en hallo zeggen. Misschien, heel misschien krijgt ze een brokje. Bij bekende honden volgt er soms een begroetingsritueel, uitnodiging tot rennen, samen nieuwe spannende dingen bekijken en besnuffelen en spelen. Zijn er geen bekenden? Geen punt. Ze blijft rennen, snuffelen en dit bos tot het hare maken. Toch houdt ze ons in de gaten en wanneer we het welletjes vinden komt ze bij ons lopen en als beloning; een paar stukjes gedroogde long, een delicatesse. 

Straatfotografie

Mooi Stel

Wat gaat de tijd toch snel, om een open deur in te trappen. Een jaar of 3 geleden was er in onze schone stad een bijeenkomst van allerlei vrachtschepen die al een respectabele leeftijd van ongeveer 100 jaar hebben bereikt. Prachtig, vind ik. Hier ben ik verwend geraakt aan dit soort schepen en doen me die moderne me eigenlijk niets. Dit geld eigenlijk ook met auto’s, bussen enz. Ze hadden meer smoel. Ik kan het niets anders verwoorden. Maar daaromheen waren er allerlei kramen met de oude ambachten. Leuk te fotograferen. Ergens onderweg kwam ik dit stel tegen die dit soort evenementen vaker hebben bezocht. Ze hadden een relaxed uitstraling en hadden lak aan wat mag en niet mag. Je ziet het wel in de foto. Dit is dus ook een van mijn dierbare foto’s geworden door die ongedwongen houding van dit stel.  

Verwachtingspatroon.

Ik luister graag naar de radio terwijl ik op het toetsenbord van mijn pc zit te ratelen. Zo hoor ik nu een gesprek van een meneer die voor de tv een reportage maakt waarin hij vertelt van zijn wetenswaardigheden terwijl hij in een klooster vertoeft. In dit klooster wordt er vooral de stilte ervaren, oftewel, men praat niet met elkaar. Hij werd gek van dit soort stilte. Dit snap ik. Ik kan daar ook niet tegen.  Maar hij had zich er iets had voorgesteld wat niet met de waarheid overeenkwam. Dus vertelt hij uitgebreid wat hem tegenviel en dat had een zeurderige klank. Zijn voorstelling was spiritueler dan wat er in  werkelijkheid gebeurde. Het kwam niet in hem op dat dit meer over hem zegt dan over het klooster gebeuren. Dit soort mechanisme gebeurt vaker. Ik denk dus aan het glas dat of half leeg is of half vol. Het is maar wat je verwacht. 

Sleeën.

We merken nu dat we in een kinderrijke buurt wonen en dit is leuker dan ik dacht. Nu, in de winter, als de sneeuw blijft liggen zien we heel veel van dat jonge grut samen met hun ouders naar de dijk lopen bepakt met allerlei soorten sleeën onder de armen van pa of trekkend door het grut. Je hoort gelach, gejubel en de pret van allemaal. Dit kunnen Jesse en ik in de middag zien en horen wanneer we voor haar tweede ronde lopen en ik zie hoe zij graag wil dat ik haar loslaat zodat ze mee kan doen. Helaas komt ze dan terug wanneer zij eraan toe is en haar timing is dan ook totaal anders dan die van mij. Dan ben ik spijkerhard. We maken ons rondje en gaan naar huis. Desalniettemin is en blijf het een leuk gezicht.