Maandag.

origineel vanuit het blog Ïk kan vliegen" door Marlou

Het zonnetje schijnt.

De was wappert.

Meisje ligt.

Moest onverwachts naar de dokter.

Hinkte met haar linker voorpootje.

Misschien verzwikt.

Pijnstillers gebruiken.

Lopen maar niet te ver.

Ondertussen terwijl de was wappert

Schrijf ik dit stukje.

Sorteerrek

Al jaren slepen we dit ding mee. We zetten het altijd in een plek waar we belangrijke papieren bewaarden, maar niet in het zicht.  Daar bewaarden we papieren om op te bergen, voor de belastingaangifte of andere zaken. Het rek was van de vader van mijn lief. Het was een handig ding en niet wat we toen “mooi” noemde. Nu we onze kamer hebben getransformeerd in wat je “fabriek shabby sjiek” is alles veranderd. In deze setting is het van praktisch ook mooi geworden. We hangen het naast de tv en daarin komen de afstandsbedieningen, e-reader, tv gids en de boeken waar ik mee bezig ben te lezen en gooien we de lelijke ronde rieten mand weg. Ik weet zeker dat dit over zo’n 15 jaar bitter betreurd gaat worden. Maar dat zien we dan wel weer. 

Waterschildpad

Gescheiden door glas
leven we in 2 werelden
ademen toch dezelfde lucht en drinken hetzelfde water
Portret van een waterschildpad.

Babystapjes

Gesprekken met de baas en arts

Verteld van de consequenties van het laten

Opbouwschema gemaakt

Om de dag 2 uur werken

Om de dag fysio en zwemmen

Om de conditie langzaam op te bouwen

Dit alles vertelde mijn lief

Tevreden hoorde ik dit aan

Ik had al gezien dat het wat beter gaat

Zijn blikveld is wat verbreed

Zijn handen beginnen wat te jeuken

Dit alles doet me deugd en wanneer hij teveel gaat doen dan vindt hij de strenge, enge Els op zijn pad

Zo hoort het en zo blijft het.

Een mooie bloem

Ik weet niet hoe die heet
Plant staat in Blijdorp Zoo
Ik fotografeer meer dan de dieren
Ook de planten heb ik lief.

De eerste behandeling

De chiropractor heeft zijn werk verricht

Hij heeft gekraakt, geduwd, getrokken en nog veel meer aan mijn gehavende lijf.

Nu hoef ik alleen nog terug voor zo nu en dan een onderhoudsbeurt.

Maar daar blijft het niet bij.

Hij verwees me naar een sport masseuse

Eentje die mijn spierknopen onder handen neemt

Zal heel erg pijnlijk zijn, vertelde hij me.

Dat klopt. Ze gooit haar hele lijf en leden er in

Werkt met vuist, elleboog en alles daartussen in.

Pakt mijn spieren een voor een.

Laat ze rollen.

Och, wat zitten mijn spieren vast.

Volgende week heb ik de volgende afspraak

Nu zit ik met mijn hot packs op de gevoelige plekken.

Eens zal dit voorbij zijn, verzucht ik dan.

We genieten!

We zijn ons huis aan het herinrichten en genieten

Alles wordt met een kritisch oog betast en bekeken.

Houden we het wel of niet

Misschien moet die een ander plekje krijgen

Waar hangen we de verlichting en schilderijen op.

Het schilderij van de plee komt in de woonkamer en het houten paneel op de plee

Wauw, het ziet er anders uit!

De metalen kast gaan we niet behandelen met commandant.

Vochtig lapje erover en dat is het.

Ik krijg allerlei nieuwsgierige vragen en waarom is er nog geen foto op FB?

Dat komt nog!

Maar eerst is het genietingstijd voor ons tweeën.

Lampen

Vandaag hebben we nieuwe lampen gekocht. Eentje via internet en 4 in een 50ger jaren stijl winkel op de lange Haven. 2 Muurlampjes, een eivormige lamp en een lamp boven de tafel. Wat zijn mooie lampen duur! Maar dan heb je wat. De eettafellamp is er eentje die ontworpen is door Derk van Uum. Volgende week worden ze gebracht. 

LEEG

Aanvulling op stuk van Els.

Lieve lezers,

Door mijn huisarts ben ik naar een gespecialiseerde Fysiotherapeut gestuurd. Ik had mijn huisarts verteld hoe wanhopig ik ben over het feit dat het inleveren niet lijkt op te houden, het gebrek aan energie wat ik voel, de paniek over de zowel lichamelijk als geestelijke teruggang, het krampachtige van mijn/onze survival/overleving die al zo lang duurt. Nu is alles na vier weken koorts weer onzeker, zowel qua werk als financiën. De WIA keuring moet over, en met dit verhaal kwam ik bij de therapeut.

Vanmorgen om 10.00u had ik een heel aangenaam gesprek over bovenstaande en daarop volgde een lichamelijk onderzoek. Hij constateerde dat mijn hele lijf een grote krampachtige, stijve, gespannen indruk maakte, en dat mijn batterij zowel lichamelijk als geestelijk totaal op is. Dat ik veel te lang door gefunctioneerd heb zonder dat ik daar eigenlijk de bijbehorende kracht had. 

Hij ziet de mogelijkheid om mijn batterij oplader weer een klein beetje te laten werken. Daarvoor moeten we samenwerken, ik moet mijn grenzen aangeven, en ik heb een groot vertrouwen gekregen in de mogelijkheden van deze man. Voorwaarde is tevens dat ik me moet gaan ontspannen, en niet mag inspannen, en dat voor geruime tijd. Anders is er geen plaats om de krampachtigheid kwijt te raken. Voorlopig zit werken er simpelweg niet in.

Hoe mijn baas dat zal vinden, is nog onduidelijk. As. woensdag heb ik zowel met mijn direct leidinggevende en de bedrijfsarts een gesprek, en daar zal bovenstaande besproken moeten worden.

Ik laat het hierbij, want invullen van wat ik niet weet is meestal niet zo handig.

Gegroet  Jeroen

Rugzakje.

Dit zijn handige dingen. Je neemt er van alles in mee. Letterlijk en figuurlijk. Je stopt er de spullen in die je denkt nodig te hebben. Soms bestaat dat rugzakje van leer of stof. Agenda’s, portemonnee, zakdoekjes, sleutels en andere noodzakelijkheden worden erin gepropt. Het wordt over de schouders gehesen en helpt je rechtop door het leven te gaan. Ook heb je een rugzakje dat je meeneemt vanaf je geboorte. Daarin worden er de ervaringen gestopt, ten goede of ten kwade met alles daartussen in. Ook dit rugzakje helpt je vooruit te gaan met rechte schouders. Zo af en toe loont het om dit van de schouders te nemen en na te gaan wat er allemaal inzit. De noodzakelijke en nodeloze dingen worden doorgespit, tegen het licht gehouden en te kiezen wat je echt wil houden. Vanaf de kinderpijntjes tot het nu.  Alles wordt geschift in bruikbaar of niet. Soms wordt dat alles getransformeerd en het rugzakje wordt herschikt. Roen is vandaag naar een fysiotherapeut gegaan die in dit alles is gespecialiseerd. Samen gaan ze kijken waar Roen aan moet werken. Dus werken buitenshuis zit er even niet in. Daar heeft hij de energie niet voor. Die druk kan hij nu niet aan. Tijd voor zichzelf nemen dus want als hij dit niet zelf doet gebeurt het niet. Dit kan hij alleen zelf doen met de ondersteuning van die peut en ook van mij. Daar gaan we de komende tijd aan werken. Kortom hij neemt tijd voor zichzelf!