Klimmen

Klimmen

Zolang ik dit woord maar niet letterlijk neem is klimmen goed.

Het helpt bij het uit een dal komen,

Het verandert het zicht bij elke tree of stap,

Het kleurt je pijn,

Het verandert je ademhaling,

Het verdiept je gevoel,

Het tempert de verwachting,

Je komt dichter bij de realiteit,

Je slaapt weer rustiger.

Je blijft bij jezelf,

Neemt je leven serieus, en

De volgende dag is dichterbij,

Jesse.

Ik zat gisteren door Facebook te neuzen en daar las ik een stukje van een oude dierbare vriend die tegenwoordig een ingewikkelde naam heeft. Past bij hem. Dit is echter een ander verhaal. In ieder geval leerde ik van hem hoe een hond een vriendin kan worden en zijn verlangen naar een nieuwe viervoeter als vriend. Zo’n 8 jaar geleden zochten wij er ook eentje. Alleen, weinig ervaring hiermee zochten we een maatje, eentje waarbij we niet dominant zouden hoeven te zijn. We gingen langs een aantal asielen en ze hadden wel honden. Daar niet van. Maar, daar komt die. Allen hadden behoefte aan ferme bazen met haar op de tanden. Die hadden we toen nog niet. We kregen wel een mail van een collega van Roen die op het schone eiland in de Griekse wateren was. Amorgos genaamd. Daarin werd overal met klem gevraagd of er mensen waren die een pup wilden anders zouden ze verdronken worden. Het waren 4 meisjes want de broertjes waren al verdronken. Dit kwam goed uit, dat er alleen meisje waren want via horen zeggen had ik gehoord dat reutjes nogal dominant tegen andere reutjes kunnen reageren en die kom je wel eens tegen wanneer de hond je uitlaat. We keken elkaar aan en zeiden: “Die is het” en mailden haar terug. We lieten de keus aan haar want zodra een beessie in huis is maakt het uiterlijk na 2 weken niets meer uit. Ze koos toen Jesse uit en zoals we het aan haar toevertrouwden, ze koos de mooiste. Jesse kreeg haar shots, werd met haar zusjes in 2 kattenmanden gepropt en daar was ze dan. Onze mooie viervoeter. Ons Grieks Grietje of mooi meisje zoals we haar vaak noemen. Dus, oude vriend, zoek je een hond? Wij hebben een adres voor je van de petemoei van die van ons heeft nog meer viervoeters die een baasje zoeken. Een beter adres dan bij jullie ken ik niet. Maar om terug te komen op een maatje te zoeken. Die hebben we gevonden maar ook dat we dominant aanwezig moeten zijn anders loopt ze over ons heen. Dat willen we niet.     

Een hele gewone dag.

Vandaag is er niets bijzonders.

De zon en wij zijn opgestaan.

We hebben ontbeten en Roen is naar zijn werk

Jesse en ik hebben vandaag de lange wandeling

Naar onze meditatieplek

Op de ponton op de nieuwe Maas

We deinen op en neer wanneer er weer een schip langs ons glijdt

Elke druppel weerspiegelt de zon

Ik let op mijn ademhaling en Jesse droomt haar droom

Dit zijn de dagen waar ik naar verlang wanneer er weer iets dramatisch gebeurt.

Naar die hele gewone dag.

Gesprek

Mag ik even met u praten?

Ja. Waarover?

Ik ben van het bedrijf dat de glasvezelkabels aanlegt en we willen u en de rest van het appartementen op het net aansluiten.

Oh, ja. We hebben elkaar al eerder gesproken.

Ja, dat klopt.  U en de mede bewoners krijgen van ons een persoonlijke brief daarin staat wanneer we komen om jullie op het net aan te sluiten.

Dus kan ik daarna mijn provider mailen dat hij het knopje om kan zetten.

Nou, neen. Het netwerk is aangelegd door Caiway en wanneer u een abonnement neem dan heeft u hier profijt van.

Caiway? Die is duur.

Er is berekend dat het goedkoper is om heel Schiedam op het net aan te sluiten dan dit te doen per individuele aansluiting. U moet het gewoon zien als een soort NUT verbinding zoals het gas, elektro enz. Elk huis heeft het maar hoeft het niet te gebruiken. En duur? Caiway heeft veel klachten gehad over de slechte verbindingen. Dus heb je grote kans dat ze goedkoper worden.

Sjit! Het klonk zo mooi. Té mooi om waar te zijn.

Later bedacht ik me dat ik bij de NUT verbindingen ik kan kiezen welke provider ik wil hebben. Dit zal hierbij hier niet gelden. Als de gemeente het had aangelegd dan wel maar niet de provider zelf. Die gaat voor de klanten. 

Lekker Lummelen.

Ik lees de laatste tijd nogal veel kranten en tijdschriften. Soms word ik er een stukje wijzer van. De laatste tijd lees ik dat de mensheid zich te kort doet. Men moet zoveel. Vooral nuttige dingen. Werken, zorgen voor, cultuur opsnuiven, intellectueel bezig of sportief zijn. Beiden kan blijkbaar niet. Kortom, een nuttig en productief mens zijn. Vooral mijn lief kan dit sterk beamen. Hij moest veel, heel veel van zijn ouders, om het kort te schrijven. Mijn ouders hadden een eigen zaak dus was het hard werken geblazen. Echter. Wanneer alles was gedaan, konden ze heel goed tijd besteden aan zich zelf. Dat was toen in de 50ger jaren heel ongewoon. Want “ledigheid was des duivels oorkussen”. Maar, ze besteden de kinderen uit en gingen stappen. Wat wij ervan vonden, dat werd niet gevraagd. Ik zag ze regelmatig een boek openslaan. Of gewoon lekker in de tuin hangen en niets doen. Lekker lummelen, zogezegd. Er wordt dus door een aantal mensen die het kunnen weten steeds meer geschreven dat dit een zeer nuttige vrijetijdsbeoefening is. Bij alle ‘doe’ dingen leren we veel maar tijdens lummeltijd wordt alles een plekje gegeven. Verveling is dan goed want dan letten we op dingen waar we anders lukraak overheen lopen. We stellen vragen, denken eventjes niets. Alleen maar even op de stoel met mijn snuit in de zon, luisteren naar de vogels met een kop thee in mijn handen. Lummelen is heerlijk! http://youtu.be/uaznNaNggYo Mijn grote voorbeeld. 

Wat kan ik doen.

Ik zit hier naast mijn lief

Hij zit met een vertrokken bekkie

Van de pijn en verzuring

Ik denk dan van alles om maar iets te kunnen betekenen

Dit alles weg te toveren.

Ik zou de woorden willen vinden

Een plekkie zoeken

Helaas, de woorden en dat plekkie bestaan niet

Er blijft niets anders over dan hem in mijn armen te nemen

Vast te houden en samen te zijn.

BANG

BANG

BANG

De laatste drie weken is mijn leven weer heftig aan het veranderen.

Wat houd die verandering in?

Dat is nog niet zo gemakkelijk te vertellen.

Ik heb heel veel pijn, die door mijn enorme hoeveelheid pijnstillers niet of nauwelijks te verminderen valt.

Mijn schouderbladen kloppen als een gek, en mijn hart doet heftig mee. Alsof het eruit wil.

Alleen Diazepam helpt mijn spieren dan een beetje te ontspannen.

Verder ben ik zo ontzettend moe.

Vanmorgen was ik na het douchen en vooral het aankleden zo moe dat ik geen energie had om samen met Els en Jesse naar het Sterrebos te gaan.

Uiteindelijk wist Els me na een kop koffie uit mijn dip te halen en me te bewegen met de scootmobiel mee te gaan.

Dat was mijn eerste keer daar en achteraf was het lekker om Jesse even te zien rennen en er even uit te zijn, maar ik ben bang, zo bang dat ik steeds maar verder achteruit ga.

Ik heb nu na al mijn tijd op gesloten en na de laatste acht jaar op afdeling Detox gelukkig weer een plekje gevonden waar ik graag naar toe ga en me naast welkom ook nog nuttig kan maken, dus daar ligt het niet aan.

Ik ga lichamelijk steeds verder achteruit, en dat zint me niks.

Wat moet ik daar nu weer over vertellen naar mijn baas toe, als ik het voor mijzelf al niet eens weet.

Ik weet dat ik een spierziekte heb, heb een tijd min of meer gedaan of die niet bestond, maar ben het langzamerhand gaan accepteren, maar ik kan de huidige verschijnselen niet plaatsen, noch verklaren.

Het is ook per dag anders. Els denkt soms dat het hyperventilatie is en heeft het dan over meditatie en mindfulness, maar dat zijn allemaal zaken waar ik al cursussen voor heb gevolgd. Idem voor leren omgaan met pijn.

Ik weet het gewoon even niet meer, en heb geen zin om me er gek door te laten maken.

Gelukkig gaat het qua communicatie met Els wel goed. We knuffelen veel en zijn er meestentijds helemaal voor elkaar, we houden van elkaar verwennen en gelukkig hebben we ook momenten dat we zowel individueel als samen kunnen genieten. Toch is de dreigende onzekerheid over hoe verder fnuikend.

Ik ben het zat om steeds maar meer in te leveren. Uitgaan, auto rijden, collega’s, patiënten, vakanties, dansen, drinken, Roenjé, lange wandelingen maken, op fotoexcursie gaan, enz, enz.

De moeheid, de pijn en de beperkte energie zitten dwars, en zo meteen ook nog de steeds legere portemonnee.

Kijk ik om me heen dan valt het relatief gezien natuurlijk wel weer mee. Ik heb een toffe partner, we hebben een heerlijk huis, we kunnen nu alles wat we nodig hebben nog betalen, we hebben een toffe hond, drie katten, een computer, veel dingen om ons te helpen vermaken, etc.

Toch ben ik bang, wordt er wakker van, wil dan mijn pillen nemen, en heb dan gelukkig het vermogen om ze niet eerder dan ik mag te nemen, maar bijvoorbeeld die beheersing vreet al energie, en die energie kan ik nergens anders in stoppen.

Tussen dit schrijven door hebben we gebruncht en twee afleveringen gekeken van de Soprano’s, en daar bij ook hartelijk gelachen en kunnen relativeren wat er in hun levens allemaal gebeurd. Maar dat werkt maar tijdelijk.

Ik vind vandaag geen antwoord en ik moet zo meteen alweer plat, om vanavond weer een beetje mens te kunnen zijn, terwijl ik het gevoel heb dat de dag pas net begonnen is. Ja.

Ik laat het hier maar even bij. De groetjes.

Hot- Jeroen

Verkeerd Tijdstip

Ik sta wel eens bekend om dat ik liederen neurie terwijl het niet de juiste tijd van het jaar is. Mijn lief kan hier zich enorm aan ergeren. Maar wat wil je? Sommige van die liederen kan ik lekker galmen. Lekken mijn longen gebruiken en de muizen het huis uit jagen. Ik moet dan wel op tijd stoppen anders jaag ik mijn lief uit huis. Dit animatie filmpje. Ik weet het wel. Het is van het verkeerde tijdstip van het jaar. Maar hij is zó leuk. http://www.youtube.com/watch?v=xT3FBGzwBGY&list=PL366A7D5572D82C7B&feature=share&index=3

Agpo Ferolli 4

IK WORD HIER GEK VAN!

Ik had gedacht dat dit onderwerp afgesloten zou zijn. Niet dus. Op de laatste VvE vergadering hadden we een gast spreker van de installateur van onze nieuwe installaties. Hij was door ons uitgenodigd omdat er een aantal dingen anders waren gegaan dan we hadden afgesproken. Bij zijn antwoorden viel mijn mond open. We zijn alweer gefnuikt! Hier volgt de geschiedenis in het kort.

Onze installaties waren aan vervanging toe. Alle Firma’s bezworen ons dat we dit met zijn allen gelijktijdig moesten doen. Tenminste, bij alle bewoners die aan één kant van de flat wonen. Anders zou het gevolg waarschijnlijk zijn, dat onze buren vergiftigd zouden worden. Dát wilden ze niet op hun rekening nemen. Dus was het alles of niets. Hoop gekrakeel in de flat en dus we wachten af.

Later kwam er een externe adviseur en die vertelde dat we allen afzonderlijk een installatie zouden laten plaatsen, vermits de installateur bepaalde aanpassingen aan het rookkanaal zou toepassen en dat de er een afsluiting zou komen bij de mensen die geen nieuwe installatie wilden.

De laatste man bij de vergadering vertelde ons dat al die aanpassingen eigenlijk flauwe kul was en we eigenlijk al lang ieder onze eigen installatie hadden kunnen aanschaffen.

Ik heb dus alle moeite en 5 jaar tijd gespendeerd aan NIETS.  

Een fijne wandeling

Het zonnetje begint voorzichtig te schijnen.

Mijn lief is naar zijn werk

Jesse en ik kijken elkaar aan

Het is tijd om naar buiten te gaan.

We maken vandaag de lange wandeling

Hemelsbreed is het niet ver maar via allerlei wegen lijkt dat wel

Jesse heeft al haar plichtplegingen achter de rug

Het genieten is begonnen

Jesse snuffelt Wat zij ruikt? Ik weet het niet.

Ik kijk en zie bloesem, vogels met takjes, trompetnarcissen enz.

We lopen langs de bedrijven o.a. de HSM

Ik heb hiervan al aardig wat foto’s op mijn archief.

Maar telkens maken zij andere ingewikkelde toestellen

Dus gaat het goed met het bedrijf.

Jesse en ik gaan naar huis terug

Zij voor haar bakje water en ik mijn bakkie koffie.

Lekker